Back to Belgium

En ja, zo eindigt deze reis toch nog in mineur. Ik kom naar huis, en morgen al. Met mijn spier gaat het al iets beter dan gisteren, maar ik kan helaas niet zeggen dat ik genezen ben. Vandaag heb ik uitgeslapen, vervolgens ben ik naar het centrum geslenterd, daar heb ik wat gegeten en de hele middag op een terras gezeten, vervolgens heb ik weer wat gegeten en daarna ben ik weer naar het hotel geteend. Met andere woorden: het was weer dodelijk saai. Ik heb de vluchten voor de komende dagen vanuit Singapore en Kuala Lumpur gecheckt en die zitten tot 3 juni allemaal hartstikke vol. Op de vlucht vanuit Bangkok morgen waren er wel veel open stoelen, dus stond ik voor het dilemma: of mijn reisprogramma verderzetten en morgen naar Melakka reizen in de hoop dat het toch betert (en mocht dat niet zo zijn, een aantal dagen letterlijk vastzitten), of eieren voor mijn geld kiezen en morgen via Bangkok naar huis vliegen. Het is de laatste optie geworden, met het 'risico' dat mijn spier toch snel geneest en ik dus nog een halve reis heb laten schieten. De gedachte dat het misschien niet snel betert en ik hier de komende dagen nog moet doorbrengen met lezen, Scrabble spelen, op de klok kijken en koffies drinken vind ik zo afstotelijk dat ik terugkom. De voorbije dagen waren niet fijn. Ik heb niet zitten treuren en kniezen, maar ik heb me wel steendood verveeld en ik heb Maleisie letterlijk aan me voorbij zien gaan. Ik ben in de Cameron Highlands en Penang geweest, maar ik heb er zo goed als niets van gezien. Zonde, maar niets aan te doen. Morgen vlieg ik terug naar man en poes, zet ik een punt achter de 'reis' en ga ik nog genieten van de komende weken thuis. Dank voor de leuke reacties en tot heel snel!

Koen

In panne

Dat de reis niet zonder slag of stoot zou verlopen, was te verwachten. In India de darmpjes, hier een spier :-(.  Op dag één in Kuala Lumpur voelde ik plots pijn in mijn onderbeen, net boven mijn rechtervoet. Waarschijnlijk ergens tegen gebotst en een blauwe plek, dacht ik, en ik schonk er verder weinig aandacht aan.  Maar dat werd erger en de avond van mijn aankomst in de Cameron Highlands was het zo erg dat ik mankend en met pijnscheuten rondliep.  De volgende ochtend ben ik dus spoorslags naar het - overigens hypermoderne - ziekenhuis gehinkt.  En inderdaad, een gezwollen spier, waarschijnlijk door de foute en oncomfortabele zithouding in het vliegtuig, gevolgd door het gesjouw met rugzak en de lange wandeltocht door Kuala Lumpur.  Ik kreeg een zalfje voorgeschreven en erger: rust.  Dag theeplantages, dag jungletocht.  Ik weer naar mijn kamer en met been omhoog lezen, Scrabble spelen en zalf smeren.  Vanmorgen was het godzijdank al beter dus heb ik besloten om de Cameron Highlands te laten voor wat ze waren en mijn oorspronkelijke reisroute te vervolgen, namelijk een busrit van 6u naar Georgetown op het eiland Penang.  Ik kon mijn been laten rusten in de bus dus het kwam vast wel goed.  Te vroeg victorie gekraaid, ik ben net wat gaan eten in de stad en de pijn is weer in al zijn glorie terug.  Ik had een taxi moeten nemen van de bushalte naar het hotel in plaats van weer alles te voet te willen doen, dzju toch! Ik weet dat ik moet rusten om de boel te laten genezen, maar rusten was niet het doel van deze reis.  Ik wil zien en doen, niet onder een palmboom gaan liggen.  Maar goed, we zien wel weer wat morgen brengt, als het niet beter is, moet ik misschien toch naar het strand.  Klinkt misschien raar, maar daar heb ik dus zo geen zin in.  Enfin, tot daar de rottige spier :-) In de wachtzaal van het ziekenhuis heb ik trouwens nog een heel grellig tafereel meegemaakt.  Ik zat te wachten op de verpleegster toen daar ineens een Indiase familie binnenstuikte: oma, kinders, kleinkinders, het hele 'geburt'.  Oma in tranen en niet te troosten, dus ik vermoedde dat het om opa ging.  Tien minuten later kregen die mensen het nieuws dat opa het niet gered had.  Toen brak begrijpelijkerwijs de pleuris uit.  Massahysterie.  Temidden van dat tumult zat ik mijn gazet te lezen.  Ik heb me nog niet vaak zo misplaatst gevoeld als daar en toen.  Wist niet waar te kijken en had te doen met de mensen, een schrijnend tafereel. Maar er zijn ook nog leuke dingen gebeurd: ik heb al een paar toffe gesprekken gehad, met een Italiaan, een Fransoos (ja mijn Frans geoefend, 't werd tijd) en met een BM!  Dat is dus een Bekende Maleisische :-). Haar naam is Anne Ooi (ja echt), haar bijnaam 'The Malaysian Lady of Liberty' en je kan ze googelen.  Ze is het icoon van een protestbeweging die ijvert voor eerlijkere verkiezingen en gelijkberechtiging voor de minderheden in Maleisië en ze logeerde in mijn hotel in Tanah Rata, gevlucht uit Kuala Lumpur wegens teveel belaagd door de pers.  Toch even vermelden dat zij, een BM, mij aansprak en niet andersom :-). Tot zover deze bijdrage.  Volgende keer ben ik hopelijk weer helemaal 'op de been'! En Zweden heeft het Songfestival gewonnen. Gerechtigheid is geschied. Koen

Selamat datang ke Cameron Highlands*

*Welkom in de Cameron Highlands. (speciaal voor jou he Inge, maar jij had die vertaling vast niet nodig :-)) Het contrast met de Modderige Riviermonding (Kuala Lumpur in het Nederlands) kon amper groter zijn.  Ik zit op het terras van een rustig hostel in Tanah Rata, een feëriek en pittoresk dorpje in de Cameron Highlands.  Het is hier aangenaam koel, rustig en vooral groen.  De rit hiernaartoe was spectaculair, langs een kronkelweg dwars door de groene theeplantages naar 1500 meter hoogte.  Het is hier prachtig.  Morgen ga ik een tocht maken door de heuvels en een bezoekje brengen aan een plantage.  Veel zin in.  Het blijft me opvallen hoe ontwikkeld alles hier is.  Maleisië is een soort van gepimpte versie van Indonesië: even mooi en vriendelijk, maar rijker.  Ideaal voor een luxepoes als ik, want eerlijk is eerlijk: na anderhalf jaar in luxehotels gelogeerd te hebben voor het werk en na drie weken door de open psychiatrie van India gereisd te hebben, heb ik het niet meer zo begrepen op vieze kamers met beestjes en ontregelde darmpjes.  Niets van dat alles hier, heerlijk!  En toch nog goedkoop: 12 euri voor een eenpersoonskamer met gedeelde badkamer en amper 2 euro voor nasi ayam, een bord rijst met kippie en groenten (echt Rossini-eten trouwens :-)). De Modderige Riviermonding was fijn, ik heb met de Lonely Planet in de hand de hele stad doorkruist, zo ben ik op mijn best.  Heb wel nog een vreemde Japanner van me moeten afslaan, die bleek ook alleen op reis te zijn en die vond mij wel héél sympathiek.  Hij wilde mij graag vergezellen op mijn verdere tocht door de stad maar die vlieger ging niet op, hallo.  En in het hostel werd ik aangesproken door een Pakistani uit Dubai die me een rondleiding wilde geven in Dubai de volgende keer dat ik er kom.  Heb ik dus geen zin he, in dat soort dingen.  Liever alleen met mijn reisgids de hort op dan dat geneuzel met andere backpackers.  Hier in Tanah Rata loopt het ook vol Oxfammers met neusbellen en te lange okselharen, kende ze? Trouwens nog een compliment aan het adres van de locals: als iemand je hier op straat vraagt of je een taxi wilt of in zijn restaurant wilt komen eten en je zegt 'no thanks', dan zeggen ze 'thank you' en laten je verder met rust.  Ik kon mijn oren amper geloven, India is ver weg :-) Ik lees dat het goei weer is in België en dat ons Feliz heelder dagen ligt te zonnen op het terras, leuk, 't werd tijd.  Bedankt voor jullie reacties, is leuk om te lezen. Selamat malam, Koen

Champagne, Whitney en mijn reisgids

Zo, hier lig ik dan: op mijn zojuist opgemaakte bedje in een grauwe-maar-propere kamer van een simpel hostel in Kuala Lumpur.  Net gedoucht maar het zweet loopt alweer in straaltjes over mijn rug. Some things will never change en mijn zweetklieren horen daar helaas ook bij.  Ik ben doodop.  Gisteravond uit Amsterdam vertrokken en amper geslapen aan boord.  Omdat de kist niet vol zat, kreeg ik een hele rij voor mij alleen.  Ik had wat lekkers voor de bemanning meegenomen en me keurig voorgesteld en dat rendeerde: de senior purser kwam al snel een glas champagne en een comfortbag van Viktor&Rolf uit de business class brengen.  Wat heb ik genoten van de blikken van de andere passagiers!  Ja, ik voelde me even heel belangrijk, geweldig. Vervolgens selecteerde ik het 'Greatest Hits'-album van Whitney op het inflight entertainmentsysteem, ik sloeg mijn Lonely Planet open en ik begon van de champi te nippen.  Zo gaat dat als je voor de blauwe club werkt, heerlijk toch? Kuala Lumpur International Airport lag er nog even flitsend bij als 6 jaar geleden - Inge, ik moest de hele tijd aan jou denken, was toch tof he toen - en na een uurtje bussen stond ik in hartje KL. Broeierig heet, lawaaierig en veel volk: Azië dus.  Het hostel waar ik beland ben, ligt in hetzelfde straatje als waar we 6 jaar geleden logeerden, en volgens mij is het ook hetzelfde, maar dan met een andere naam en andere uitbaters.  Ik heb het aan het giecheltrutje van de receptie gevraagd, maar die gniffelde alleen maar 'noooooooo' en toen slofte ze weg op haar Hello Kitty-slippers.  Wie zal het zeggen. Intussen heb ik ook mijn eerste noedels met scampi's achter de kiezen en nu knip ik zo meteen het licht uit, voor wat hopelijk een degelijke nachtrust wordt, want dat wil in dit stuk van de wereld al eens misgaan.  Morgen doorkruis ik de stad om alle highlights te zien, en dan vertrek ik vrijdag naar de Cameron Highlands om de koelte van de hooglanden op te zoeken.  Spannend hoor, zo in mijn uppie! Ik hoor dat Iris ook al terug is uit Bakoe, het arme kind.  Verder precies geen groot nieuws in Bellege.  Allez, ik leg mij op één oor. Dahag!