Dat de reis niet zonder slag of stoot zou verlopen, was te verwachten. In India de darmpjes, hier een spier :-(.  Op dag één in Kuala Lumpur voelde ik plots pijn in mijn onderbeen, net boven mijn rechtervoet. Waarschijnlijk ergens tegen gebotst en een blauwe plek, dacht ik, en ik schonk er verder weinig aandacht aan.  Maar dat werd erger en de avond van mijn aankomst in de Cameron Highlands was het zo erg dat ik mankend en met pijnscheuten rondliep.  De volgende ochtend ben ik dus spoorslags naar het - overigens hypermoderne - ziekenhuis gehinkt.  En inderdaad, een gezwollen spier, waarschijnlijk door de foute en oncomfortabele zithouding in het vliegtuig, gevolgd door het gesjouw met rugzak en de lange wandeltocht door Kuala Lumpur.  Ik kreeg een zalfje voorgeschreven en erger: rust.  Dag theeplantages, dag jungletocht.  Ik weer naar mijn kamer en met been omhoog lezen, Scrabble spelen en zalf smeren.  Vanmorgen was het godzijdank al beter dus heb ik besloten om de Cameron Highlands te laten voor wat ze waren en mijn oorspronkelijke reisroute te vervolgen, namelijk een busrit van 6u naar Georgetown op het eiland Penang.  Ik kon mijn been laten rusten in de bus dus het kwam vast wel goed.  Te vroeg victorie gekraaid, ik ben net wat gaan eten in de stad en de pijn is weer in al zijn glorie terug.  Ik had een taxi moeten nemen van de bushalte naar het hotel in plaats van weer alles te voet te willen doen, dzju toch! Ik weet dat ik moet rusten om de boel te laten genezen, maar rusten was niet het doel van deze reis.  Ik wil zien en doen, niet onder een palmboom gaan liggen.  Maar goed, we zien wel weer wat morgen brengt, als het niet beter is, moet ik misschien toch naar het strand.  Klinkt misschien raar, maar daar heb ik dus zo geen zin in.  Enfin, tot daar de rottige spier :-) In de wachtzaal van het ziekenhuis heb ik trouwens nog een heel grellig tafereel meegemaakt.  Ik zat te wachten op de verpleegster toen daar ineens een Indiase familie binnenstuikte: oma, kinders, kleinkinders, het hele 'geburt'.  Oma in tranen en niet te troosten, dus ik vermoedde dat het om opa ging.  Tien minuten later kregen die mensen het nieuws dat opa het niet gered had.  Toen brak begrijpelijkerwijs de pleuris uit.  Massahysterie.  Temidden van dat tumult zat ik mijn gazet te lezen.  Ik heb me nog niet vaak zo misplaatst gevoeld als daar en toen.  Wist niet waar te kijken en had te doen met de mensen, een schrijnend tafereel. Maar er zijn ook nog leuke dingen gebeurd: ik heb al een paar toffe gesprekken gehad, met een Italiaan, een Fransoos (ja mijn Frans geoefend, 't werd tijd) en met een BM!  Dat is dus een Bekende Maleisische :-). Haar naam is Anne Ooi (ja echt), haar bijnaam 'The Malaysian Lady of Liberty' en je kan ze googelen.  Ze is het icoon van een protestbeweging die ijvert voor eerlijkere verkiezingen en gelijkberechtiging voor de minderheden in Maleisië en ze logeerde in mijn hotel in Tanah Rata, gevlucht uit Kuala Lumpur wegens teveel belaagd door de pers.  Toch even vermelden dat zij, een BM, mij aansprak en niet andersom :-). Tot zover deze bijdrage.  Volgende keer ben ik hopelijk weer helemaal 'op de been'! En Zweden heeft het Songfestival gewonnen. Gerechtigheid is geschied. Koen